Kozayı çatlatabildiğimizde,
Dışarı sızan o ışık.

Kozayı parçaladığımızda ise,
    Özgürlüğün sonsuz dansı, bütünün ahengiyle!

Doğum bu!
    Doğdum mu?
    Doğurdum mu?

O kadar uzağına düştüm ki her şeyin.
Doğum bu!
    Doğdum mu?
    Doğurdum mu?
…

Evrensel Yaşam Enerjisi’nin yaşamıma yön verdiğini…
benim yolumun, benim düşüncelerimden oluştuğunu biliyorum artık.

Deneyimlere,
Giderek daha yüksekten bakabilmek…
Anlık da olsa,
Tanrı oluşu hissedebilmek!


Yürüdükçe genişleyen ve giderek aydınlanan bir yol uzanıyor önümde,
Işığa doğru bir yol.
Her yanımda ışıklar, ışıklar, ışıklar…

Renklerini tayfta görmediğim,
Koyudan açığa,
Açıktan koyuya…

Parlak gök kuşaklarının altından geçiyorum,
Mor/pembe ışıltılar arasından.

O kadar uzağına düştüm ki her şeyin.
Bildik yüzlere bakıyorum şaşkınlıkla,
Her şey karma karışık,
Ama,
Yerli yerinde.
Çocukluğumdan beri,
Üzerlerine binip,
Çok uzaklara gitmeyi hayal ettiğim,
Bembeyaz bulutlarla sarmalanıyorum.

Doğum bu !
    Doğdum mu?
    Doğurdum mu?

Anlatamıyorum…

Rabia Yirmibeş
Eylül 2005