"İnsanoğlunun tarihinin çok eski dönemlerinde tanrılar, insandaki uluhiyeti çalmışlar ve çaldıklarını nereye saklayacaklarına karar vermek için yüksek bir meclis toplamışlar. Tanrılardan biri, göklerde, başka bir gezegende saklamayı önerince, bir diğer tanrı kalkmış ve insanın doğuştan büyük bir gezgin olduğunu, bu yüzden, birgün oralara gitmeyeceğinin hiçbir garantisi olmadığını söylemiş. Devam ederek, "Bana göre" demiş, "onu denizin derinlerinde, okyanusun dibinde saklayalım, çünkü orası güvenlidir." Fakat yine bir itiraz yükselmiş, insanın büyük bir doğal araştırıcı olduğuna, zamanla en uzak yüksekliklere olduğu kadar, en dipteki derinliklere de erişebileceğine işaret etmiş.

Tartışmalar bu yolda uzayıp giderken, sonunda bir tanrı söz alarak, "İnsanoğlundan çalınan uluhiyet cevherini kendisinin içinde saklayalım, zira onu orada aramayı hiç akıl edemez," demiş. Bunun üzerine, meclis mutlu biçimde dağılmış. Çünkü tanrılar, kesinlikle erişilemeyecek biryer bulduklarına inanmışlar. Ve çok uzun zaman sanmışlar ki, İnsanın içine gizledikleri ışık, sonsuza kadar saklı kalacaktır."