“güçlü bir dalga siler kumsaldaki bütün izleri
ve yerle bir eder kumdan kaleleri.”

parmak uçlarında yürümek varken
zarar vermemek için yolundakilere,
adımlarını yere kazımak niye?
niye yorarsın yolu,
egonun zelzelesinde?
iz bırakmayı istemek,
‘ben’ sancısından gayrı ne ki?
buralardan geçişinin ‘sonra’ya kalıtı,
varlığının fiziksel bir kanıtı sanki.
oysa sana dair olan
görünmezde asılı daima.
ve nerelere göçsen de
sen kalırsın geriye.
yolun sonunda yitse de görüntün,
gülümsemen kalır bir yerlerde,
halin, tavrın, insanlığın,
hele de gün ışığına denk
gözlerindeki aydınlığın...