“insanın en ortak hüznü olmalı yalnızlık...”

sadece bir kaçış değil kendi gizemimizden,
salt bir oyalanış değil, can sıkıntısı döngüsünde,
aslında en derinlerden, en yüzeysele,
varlığımızın kanıtını ararız ilişkilerde.
tek başına öylesine güvensiz,
hissedişlerimiz bile korkuya bağımlı,
dışsal olumlamalara gereksimim duyarız,
kendimize dair her betimlemede,
hatta var’ım diyebilmek için bile.
oysa ne dost, ne arkadaş yetmez,
bize içrek olanın sağaltımına.

ve yalnızlık,
doğrudan bize çarpmasıdır yaşamın
arada şok emici tamponlar olmadan.
zor ama o denli kaçınılmaz,
sarsıcı ama o denli aydınlatıcı.

kendimizden kaçamayışımızdır yalnızlık,
ve kabullenişimiz, kaçamadığımızı,
ola ki bir bilinç eşiğinde
farkedişimiz,
bir sonsuz ağ ortasında
asla yalnız olmadığımızı.