“evren zar atmaz, ya biz...?”

hileli bir zar var elimizde,
adaleti kaymış, kendi yüklemelerimizle.
‘evet’, ‘hayır’ ve çokca ‘belki’ler düşüyor seçimlere.
en bildiğimizi sandığımız durumda bile
netlik ile rastgelelik içiçe.

ama hep ve olanca savunuruz doğrumuzu,
ne güzel bir duygudur emin olmak,
ve ne denli yüceltici egoyu!
oysa neden ve ne denli emin olabiliriz ki?
‘en’ doğru ne ola ki, doğruların sonsuzluğunda?
her seçenek yine yaşama açılıyorken,
her sonuç varoluşa koordinatlı ve
her durum evrence kabul iken,
farkeden ne, bizce bakıldığında?
yoksa fark yok mu,
zar hilesiz olduğunda?