Beni yaşatan bu karmaşa..
içimde ki bu karmaşa bir an diniyor, rüzgar esiyor ılık ılık
pencerelerden,
Tanıdık bir ses.
bir o kadar yabancı!...
Posta kutusuna atılmış isimsiz bir zarf bekler gibi.

Mavi bir kuş kanat açtı şimdi gökyüzüne,
gökyüzü gri bulutların ardına gizlenmişken, gökyüzünü anımsatan gümüş
kanatları ile savruluyor .....

Işıklar söndüğümde ve gölgeler silindiğinde sesler yaklaşıyor,
tanıdık tüm yüzler öyle yabancı, öyle uzak.
Tekrar başlar şarkı, bu bir nakarat tekrar tekrar ve hiç tekrarı
olmaksızın devam eden.
Bir oyunun değişen sahnelerinde, aynı rolleri oynayan palyaçoların
yüzlerinde ki boyaları silecek yüzlerinden;
geliyor beklediğim yağmur.
Son dans ilk melodi
Nerede başlayacak ve bittiği yer neresi....
Karmaşadan uzakta gecelerde buluşuyoruz, gecelerde bir düğün gibi..
hüzün ve şenliklerle......
UYAN.........

Efsun_i