Karanlığın en ölümcül koridorlarında beni bana getiriyorum bensiz...
Hiçbir yolu tekrar geçmeyeceğim her yol bir sonrakinin tozlarını savuracak üzerime...
Her yolda biraz daha soyunacağım ürkek tenimden
Yarım kalmış korkularımdan
Her yolculukta bir adım daha geleceğim sonsuzluğuma
Kendi sonuma............

Geceler bekliyor beni burada kalamam…

biliyorum bu kalabalıklarda insan olmak zor,
imkansız değil!
Oysa yanılgılarımızın peşine düşeceğiz bir zaman sonra...
ürkekliğimiz geçince içimizden....
Ürkekliğimiz bizden ürktüğünde yeni yollarla var olacağız.
Korkularımızı alt ettiğiz gün yenilenmiş çığlıklarımızla yenileyeceğiz yolları...
Yenilenen her şey bir başka parlayacak...

Bembeyaz yollar sunulmuş oysa bize biz kalıp karanlıkları yaşamışız.
Aydınlıkları karanlıklara gülüşleri hüzünlere katmışız yalnızlığımızla.

Anılarım siyah ipek gecelikleriyle koşuyorlar ardımdan,
kahkahaları sarıyor ıssızlığımı bakışları siniyor ördüğüm duvarlara
Ardımda çığlıkları yolumda ben
Gitmeli kaçmalı tüm duvarlardan uzağa daha uzağa öteye.
Gitmeli.......

"Neleri ördük çözerken bağladık
Nelere güldük nelere ağladık"

Efsun_İ