Sonra bir adam söz aldı ve "Bize Kendini Bilmek'ten söz et" dedi.

Ve El Mustafa yanıtladı:

Yürekleriniz kendi sessizlikleri içinde gecenin ve gündüzün gizlerini bilirler.
Ama kulaklarınız, yüreğinizin bildiklerini duyabilmeye can atar.

Düşünce olarak aklınızdan geçenleri sözcüklerle bilmek istersiniz.
Düşlerinizin çıplak bedenine parmaklarınızla dokunmak istersiniz.

Ve bunu yapabilmeniz iyidir.
Çünkü ruhunuzun gizli pınarı taşıp, denize doğru çağlamayı,
Ve sonsuz derinliklerinizin hazineleri gözlerinizin önüne serilebilmeyi gereksinmektedir.

Ama bırakın da sizlerin bilinmeyen hazinelerinizi ölçecek bir terazi olmasın.
Ve bilginizin derinliklerini değnek ve bilinen aygıtlarla ölçmeye kalkmayın;
Çünkü benliğiniz ölçüsüz ve sınırsız bir denizdir.

Daima "Gerçeği buldum" değil, "Bir gerçeği buldum" deyin.
Sakın "Ruhun yolunu buldum" demeyin. Onun yerine "Yolumun üstünde salınan ruha rastladım" deyin.
Çünkü ruh, tüm yollarda gezinir.
Ruh ne bir hat üzerinde yürür, ne de bir kamış gibi yetişir.
Ruh, sayısız yaprağıyla bir lotus çiçeği gibi, kendi kendine açar.

Ermiş / Halil Cibran