Varlık ve olayları rasyonel yolla kavrayıp, yorumlama (yani felsefi düşünme) geniş bir bilgi ve kültür birikimi gerektirdiğinden, insanın böyle bir çabasının bilinen tarihi, onun dünyada doğrudan doğruya kendi varlığının başlangıcı ile karşılaştırıldığında pek çok eski sayılmaz. Başka bir deyişle insan belli bir dönemden sonra; (insan) kendini, çevresindeki eşya ve olayları, gelenekleşmiş bilgi ve inanç kalıpları olarak değil de, ciddi bir biçimde anlayıp yorumlama çabasına girebilmiştir.

Fedakarlık, günlük yaşamda sık sık kullandığımız bir sözcüktür. Feda etmek, fedakarlıkta bulunmak, özveride bulunmak hatta feda etmek anlamında terk etmek gibi sözcük ve deyimleri sık sık kullanırız. Zaman zaman iyi ya da kötü fedakarlık uygulamaları da yapmaya çalışırız. Fakat önemli olan bunda ne kadar başarılı olduğumuzdur.

Yaşasın, bahar geldi! Çetin ve bol karlı geçen bir kışı yaşarken, bahar günlerinin gelmesi hayal gibiydi, değil mi? Ama doğa kusursuz bir işleyişte. Doğa insanoğlu gibi değildir; nerde ne yapması gerektiğini unutmaz, tembel değildir, her işi zamanında yapar, bencil değildir. Doğanın uyanışı da, uykuya dalışı da kusursuz bir işleyiş içerisinde gerçekleşir. Doğayla birlikte insanoğlu da fiziksel olarak uyanışa geçer. İçimiz kıpır kıpır olur, kanımız daha hızlı akar, cildimize bir güzellik gelir, tarif edemediğimiz, nedensiz duygu ve heyecan seline kapılırız. Tüm bunlar doğanın uyanışının bizim üzerimizdeki etkileridir. Doğanın o uyum içindeki, yüksek enerjili salınımı ister istemez bizi içine çekiverir.